به گرد کعبه میگردی پریشان 

 که وی خود را در آنجا کرده پنهان

اگر در کعبه می گردد نمایان 

 پس بگرد تا بگردین ، بگرد تا بگردیم

در اینجا باده می نوشی

در آنجا خرقه می پوشی

چرا بیهوده می کوشی

در اینجا مردم آزاری

در آنجا از گناه عاری 

 نمی دانم چه پنداری

در اینجا همدم همسایه ات در رنج و بیماری  

تو آنجا در پی یاری

چه پنداری کجا وی از تو می خواهد چنین کاری

به دنبال چه می گردی که حیرانی

 خرد گم کرده ای شاید

نمی دانی...

دلم هواتو كرده . منو ببر به كربلا حسين

ياد چشاتو كرده . منو بخر تورو خدا حسين

اگه تورو نبينم دق ميكنم . من میمیرم حسین

وقتي دارم ميميرم سراغتو هي ميگيرم

غسل بكنيد تنم رو با اشك ديده ها و گریه هاش

كفن كنيد تنم رو با پیرهن سياه روضه هاش

جنازم رو بياريد بگيد فقط به زير لب حسين

وقتي كه زنده بودم به لب ميگفتم روز و شب حسين

تو حجله مردن من زنجیر و سنج و یه علم بیارید

کنار قران خدا نوار روضه ی حسین بذارید

بروی سنگ قبر من حک بکنید یه عمر دل سپرده

بگید به اشنا ها گفته به لب یه یا حسین و مرده

رو قبر من بریزید تربت کربلا . کمی گل یاس

حک بکنید رو قبرم . جون داده تاسوعا برای عباس

غم کربلات ربوده صبر و تابم

لا اقل بزار کربلا بیاد تو خوابم

عشق کربلات . گنبد طلات زندگی برام نذاشته

شه سر جدا . از ازل خدا . عشقت رو تو دلم گذاشته

اگه دیدن حرمت روزیم نمیشه

دل من گرو بمونه پیش تو همیشه

به نگات قسم بی تو بی کسم همه کاره ی قیامت

دست رو سینمه . عشقت دینمه . میدم از راه دور سلامت

تو قرار این دل دیوونه منی (حسین) 

 اعتبار این دل دیوونه منی(حسین)

افتخار این دل دیوونه منی (حسین)

امام (ع) پرده از روي آن درد رنج‌آوري كه روح مقدسش را شديداً مي‌آزرد و همان باعث نهضتش شد، برداشت و فرمود: «الا ترون انّ الحقّ لا يعملُ بهِ و آنّ الباطل لايُتناهي عنه؛ آيا نمي‌بينيد كه به حق عمل و از باطل خودداري نمي‌شود؟!»
«لِيرغب المؤمن في لِقاءالله مُحقاً؛ بايد در چنين وضعي انسان مؤمن آرزومند مرگ و حقاً دوستدار شهادت و لقاء خدا باشد».
فانّي لا اري الموتَ الا سعادةً و لاالحياةَ مع الظالمين الا برَما؛ من (كه در اين وضع اسفناك) مرگ را جز سعادت و زندگي با ستمگران را جز ملال و افسردگي نمي‌بينم».
اينجا لازم است توجه به اين نكته داشته باشيم كه آيا اين گفتار امام، مولاي عزيزمان حسين (ع) تنها مربوط به مردم زمانش بوده و درد رنج‌آور روحي خود را فقط براي آنها بيان كرده و از آنها خواسته كه تكان بخودرند و در مقام عمل به حق و خودداري از باطل برآيند؟ يا پيامي براي ما نيز هست و گويي هم‌اكنون مقابل ما ايستاده و با روحي افسرده و ملول مي‌گويد: شما اي مدعيان محبت من، اگر راست مي‌گوييد و به راستي دوستدار من هستيد؛ درد دلم را بشناسيد و به داد دلم برسيد.
«الا ترون انّ الحقّ لايعملُ به و انّ الباطل لا‌يتناهي عنه؛ آيا نمي‌بينيد كه به حق عمل و از باطل خودداري نمي‌شود ؟»
درد دل من همين است. آيا شما خودتان چگونه‌ايد و با حق و باطل چگونه عمل مي‌كنيد؟ نكند در عين حال كه براي من بر سر و سينه خود مي‌زنيد، در تمام شؤون زندگي خود حق را زير پا و باطل را روي سر بنشانيد و حدود حلال و حرام خدا را رعايت ننماييد؟ به راستي كه ما بايد شديداً مراقب رفتار و گفتار خود باشيم و دست كم حسناتمان را تبديل به سيئات نكنيم! ما موظفيم همين عزاداري امام حسين (ع) را كه عبادت بسيار بزرگ ماست، آلوده به گناه نكنيم. بدانيم كه هر عبادتي آفتي دارد كه آن را بي‌اثر مي‌كند. نماز، روزه و حج آفت دارند و اگر با ريا انجام بشود؛ نه تنها باطل و بي‌اثر؛ بلكه عنوان شرك و معصيت نيز به خود مي‌گيرند. همين سينه‌زني‌ها و تشكيل مجلس دادن‌ها و منبر رفتن‌ها، آفات بسياري دارند. اگر رعايت حدود نكنيم از آثار معنوي آنها بي‌بهره خواهيم بود و در روز جزا علاوه بر آتش حسرت و ندامت؛ در آتش قهر خدا خواهيم سوخت؛ كه خدا فرموده است: «وَأَنذِرْهُمْ يَوْمَ الْحَسْرَةِ إِذْ قُضِيَ الْأَمْرُ وَهُمْ فِي غَفْلَةٍ وَهُمْ لَا يُؤْمِنُونَ؛ (5) آنها را از روز حسرت – روز رستاخيز عظيم قيامت – كه همه چيز پايان گرفته – و ديگر راه جبران و بازگشتن نيست – بترسان كه عمر خود را در دنيا به غفلت سپري كرده و ايمان به حقيقت نياورده‌اند»
بزرگوارني كه در مسير ارشاد و هدايت مردم شغل مقدس سخنراني ديني يا مداحي اهل بيت (ع) را دارند، چه بسا سزاوار است كه عظمت كار خود را بشناسند و از آفات اين عبادت بزرگ آگاه و سخت مراقب باشند كه به حريم مقدس اهل بيت (ع) اسائه ادب و هتك حرمتي نشود. (6)
پانوشت‌ها:
1. روزنامه جمهوري اسلامي، سه شنبه 15 دي 1383، شماره 7388، سال بيست و ششم.
2. «ويلك يا عمربن سعد انسيت شرايع الاسلام، الا تقف عن الحرب حتي نصلي و تصلّون و نعود الي الحرب»، موسوعة كلمات الامام الحسين (ع)، ص 444.
3. مستدرك الوسائل، ج 11، ص364.
4. اصول كافي، ج 6، ص400.
5. سوره مريم، آيه 39.
6. صفير هدايت، شماره 26، صص 17-16 (از فرمايشات حضرت آيت‌الله ضياء آبادي).